Over mezelf als gamedesigner

Spellen spelen is een ware passie die ik al mijn hele leven met me mee draag. Ik ben ermee geboren en ik zal ermee sterven. Thuis, bij familie en bij vrienden, overal waar ik kwam speelde ik spelletjes als dat mogelijk was. Uiteraard zijn er vele vormen van het begrip "spel" en eigenlijk trekken zowat alle mogelijke vormen mij aan. Sporten doe ik bijvoorbeeld het liefst onder spelvorm. Duursporten trekken me dus minder aan omdat het spelelement daar minder dominant is dan bijvoorbeeld in voetbal of badminton. Ook computerspelletjes hebben me jarenlang zoet gehouden en doen dat eigenlijk nog steeds, hoewel in mindere mate, want het spelplezier is toch het grootst als je het kan delen met anderen. Daarin zijn gezelschapsspelen - met de twee meestvoorkomende vormen: bordspelen en kaartspelen - het absolute summum. Veel heb je er niet voor nodig: een gezelschap, een spel en een tafel om het op te spelen.

Ik stond in mijn familie bekend als een slechte verliezer en dat kan ik niet anders dan beamen. De competitiegeest in mij is altijd heel groot geweest en als ik een spel speelde was het om te winnen. Er zijn geen zilveren of bronzen medailles in de echte spelwereld, enkel goud. Goud halen was altijd mijn doel en als dat niet lukte dan deed dat pijn. Ik heb er mee leren leven en ben nu geen slechte verliezer meer, maar de competitiedrang is er nog steeds. Verliezen doe ik niet graag. Ik denk dat het die competitiedrang was die me voor een stukje in de richting van gamedesign geduwd heeft want spelletjes die ik niet kon winnen (of niet genoeg naar mijn goesting) speelde ik ook alleen.

Al snel merkte ik dat onoverwinnelijk zijn ook niet alles was, dus begon ik de regels aan te passen om het mezelf moeilijker te maken. Ik bedacht varianten op bestaande spelen die meer uitdaging vergden en waarin ik mezelf dan weer kon gaan bewijzen. Die varianten speelde ik uiteraard ook alleen, aangezien niemand het spel met de door mij bedachte regels wilde spelen, maar het heeft wel de basis gelegd om zelf nieuwe spellen te gaan bedenken. Dan zou iedereen wel met mijn regels moeten spelen!

Hiermee was ik al bezig van mijn 4 à 5 jaar en ik ben er nooit mee gestopt. Spelletjes alleen spelen klinkt saai en belachelijk - en dat is het eigenlijk ook - maar het helpt me nu om spellen in mijn hoofd te laten afspelen en te testen alvorens er zelfs maar iets op papier staat. Prototypes testen is uiteraard ook geen enkel probleem voor mij.